Bencil Dev
Çocukları bahçesinden kovan bencil bir devin, bahçesine kış hâkim olunca nasıl değiştiğini anlatan duygulu bir masal.
01Bencil Dev
Her öğleden sonra, okuldan dönerken çocuklar Dev'in bahçesine gidip oynarlardı.
Geniş, güzel bir bahçeydi; yumuşacık yeşil çimenleri vardı. Çimenlerin arasında şurada burada yıldız gibi güzel çiçekler dururdu. Bir de on iki şeftali ağacı vardı; bahar gelince narin pembe ve inci rengi çiçekler açar, sonbaharda bol meyve verirlerdi. Kuşlar ağaçların üstünde öyle tatlı öterlerdi ki çocuklar dinlemek için oyunlarını bırakırlardı. "Burada ne kadar mutluyuz!" diye bağırırlardı birbirlerine.
Bir gün Dev geri döndü. Dostu Cornwall'lu ogreyi ziyarete gitmiş ve yanında yedi yıl kalmıştı. Yedi yıl dolunca söyleyecek ne varsa söylemişti, çünkü sohbet etmeyi pek bilmezdi; kendi şatosuna dönmeye karar verdi. Vardığında çocukların bahçede oynadığını gördü.
"Orada ne yapıyorsunuz?" diye bağırdı çok sert bir sesle ve çocuklar kaçıştı.
"Benim bahçem benim bahçemdir," dedi Dev; "bunu herkes anlayabilir ve ben içinde benden başka kimsenin oynamasına izin vermem." Bunun üzerine bahçenin çevresine yüksek bir duvar ördü ve bir uyarı levhası dikti.
GİRENLER
CEZALANDIRILIR
Çok bencil bir Dev'di bu.
Zavallı çocukların artık oynayacak hiçbir yeri kalmamıştı. Yolda oynamayı denediler ama yol çok tozluydu ve sert taşlarla doluydu; hoşlanmadılar. Dersleri bitince yüksek duvarın çevresinde dolaşır, içerideki güzel bahçeden söz ederlerdi. "Orada ne kadar mutluyduk," diyorlardı birbirlerine.
Sonra Bahar geldi ve bütün ülkede küçük çiçekler ve küçük kuşlar belirdi. Yalnızca Bencil Dev'in bahçesinde hâlâ kıştı. Çocuklar olmadığı için kuşlar orada ötmek istemiyor, ağaçlar çiçek açmayı unutuyordu. Bir keresinde güzel bir çiçek çimenlerin arasından başını uzattı, ama levhayı görünce çocuklar için o kadar üzüldü ki yeniden toprağın içine kayıp uykuya daldı. Memnun olan yalnızca Kar ile Don'du. "Bahar bu bahçeyi unuttu," diye bağırdılar, "biz de burada bütün yıl yaşarız." Kar, büyük beyaz pelerinini çimenlerin üstüne serdi, Don da bütün ağaçları gümüşe boyadı. Sonra Kuzey Rüzgârı'nı da konuk olmaya çağırdılar; o da geldi. Kürklere sarınmıştı ve bütün gün bahçede kükredi, bacaları devirdi. "Burası pek hoş bir yer," dedi, "Dolu'yu da ziyarete çağırmalıyız." Dolu da geldi. Her gün üç saat şatonun çatısında takırdadı, çatı kiremitlerinin çoğunu kırdı; sonra bahçenin çevresinde olanca hızıyla dönüp durdu. Griler giymişti, soluğu buz gibiydi.
"Baharın neden bu kadar geciktiğini anlayamıyorum," dedi Bencil Dev, pencerede oturup soğuk, beyaz bahçesine bakarak; "umarım havada bir değişiklik olur."
Ama ne Bahar geldi ne de Yaz. Sonbahar her bahçeye altın meyveler verdi, ama Dev'in bahçesine hiç vermedi. "O çok bencil," dedi. Böylece orada hep Kış vardı; Kuzey Rüzgârı, Dolu, Don ve Kar ağaçların arasında dans edip duruyordu.
Bir sabah Dev yatağında uyanık yatarken çok güzel bir müzik duydu. Kulağına o kadar tatlı geldi ki yoldan geçen Kral'ın müzisyenleri olduğunu sandı. Aslında pencerenin dışında şarkı söyleyen küçük bir ketenkuşuydu, ama bahçesinde bir kuşun öttüğünü duymayalı o kadar uzun zaman olmuştu ki, ona dünyanın en güzel müziği gibi geldi. Sonra Dolu başının üstünde dans etmeyi bıraktı, Kuzey Rüzgârı kükremeyi kesti ve açık pencereden içeri nefis bir koku girdi. "Sanırım Bahar sonunda geldi," dedi Dev ve yataktan fırlayıp dışarı baktı.
Ne gördü?
Harika bir manzara gördü. Duvardaki küçük bir delikten çocuklar içeri süzülmüş, ağaçların dallarına oturmuşlardı. Görebildiği her ağacın üzerinde bir küçük çocuk vardı. Ağaçlar çocukların geri dönmesine o kadar sevinmişlerdi ki kendilerini çiçeklerle örtmüş, kollarını çocukların başları üstünde yavaşça sallıyorlardı. Kuşlar sevinçle uçuşup cıvıldıyor, çiçekler yeşil çimenlerin arasından yukarı bakıp gülüyorlardı. Çok güzel bir manzaraydı; yalnızca bir köşede hâlâ kıştı. Bahçenin en uzak köşesiydi bu ve orada küçük bir oğlan duruyordu. O kadar küçüktü ki ağacın dallarına uzanamıyor, ağacın çevresinde dolanıp acı acı ağlıyordu. Zavallı ağaç hâlâ buz ve karla örtülüydü ve Kuzey Rüzgârı üstünde uğulduyordu. "Tırman, küçük oğlan!" dedi Ağaç ve dallarını elinden geldiğince aşağı eğdi; ama çocuk çok minikti.
Dev dışarı bakarken yüreği eridi. "Ne kadar bencil davrandım!" dedi; "şimdi Bahar'ın buraya neden gelmediğini anlıyorum. O zavallı küçük oğlanı ağacın tepesine koyacağım, sonra duvarı yıkacağım ve bahçem sonsuza dek çocukların oyun yeri olacak." Yaptığına gerçekten çok pişman olmuştu.
Bu yüzden usulca aşağı indi, ön kapıyı sessizce açtı ve bahçeye çıktı. Ama çocuklar onu görünce öyle korktular ki hepsi kaçtı ve bahçe yine kış oldu. Yalnızca küçük oğlan kaçmadı, çünkü gözleri yaşla o kadar doluydu ki Dev'in geldiğini görmedi. Dev arkasından sokuldu, onu nazikçe eline aldı ve ağaca oturttu. Ağaç hemen çiçeklere boğuldu, kuşlar gelip üstünde ötmeye başladı; küçük oğlan da iki kolunu uzatıp Dev'in boynuna sarıldı ve onu öptü. Öbür çocuklar da Dev'in artık kötü olmadığını görünce koşarak geri geldiler ve onlarla birlikte Bahar da geldi. "Artık bu bahçe sizin, küçük çocuklar," dedi Dev ve büyük bir balta alıp duvarı yıktı. Öğle on ikide pazara gidenler, Dev'in çocuklarla birlikte gördükleri en güzel bahçede oynadığını buldular.
Bütün gün oynadılar, akşam olunca Dev'e veda etmeye geldiler.
"Ama küçük arkadaşınız nerede?" dedi Dev; "ağaca oturttuğum oğlan." Dev onu en çok sevmişti, çünkü onu öpmüştü.
"Bilmiyoruz," diye cevap verdiler çocuklar; "gitti."
"Mutlaka yarın buraya gelmesini söyleyin," dedi Dev. Ama çocuklar onun nerede oturduğunu bilmediklerini ve onu daha önce hiç görmediklerini söylediler; Dev çok üzüldü.
Her öğleden sonra okul bitince çocuklar gelip Dev ile oynadılar. Ama Dev'in sevdiği küçük oğlan bir daha hiç görünmedi. Dev bütün çocuklara çok iyi davranıyordu, yine de ilk küçük dostunu özlüyor ve sık sık ondan söz ediyordu. "Onu görmeyi ne çok isterdim!" derdi.
Yıllar geçti, Dev çok yaşlandı ve güçten düştü. Artık oyunlara katılamıyor, kocaman bir koltukta oturup çocukların oyunlarını seyrediyor ve bahçesine hayran kalıyordu. "Çok güzel çiçeklerim var," diyordu, "ama çocuklar bütün çiçeklerin en güzeli."
Bir kış sabahı giyinirken pencereden dışarı baktı. Artık Kış'tan nefret etmiyordu, çünkü onun yalnızca uyuyan Bahar olduğunu, çiçeklerin dinlendiğini biliyordu.
Birden şaşkınlıkla gözlerini ovdu ve baktı, baktı. Gerçekten harika bir manzaraydı. Bahçenin en uzak köşesinde, güzel beyaz çiçeklerle kaplı bir ağaç vardı. Dalları altın rengiydi, gümüş meyveler sarkıyordu; altında da sevdiği küçük oğlan duruyordu.
Dev büyük bir sevinçle aşağı koştu ve bahçeye çıktı. Çimenlerin üzerinden acele edip çocuğa yaklaştı. Tam yanına geldiğinde yüzü öfkeden kızardı ve "Seni yaralamaya kim cüret etti?" dedi. Çünkü çocuğun avuçlarında iki çivinin izi vardı, küçük ayaklarında da iki çivinin izi.
"Seni yaralamaya kim cüret etti?" diye bağırdı Dev; "söyle bana, koca kılıcımı alıp onu öldüreyim."
"Hayır!" diye cevap verdi çocuk; "bunlar Sevgi'nin yaralarıdır."
"Sen kimsin?" dedi Dev; garip bir korku bastı onu ve küçük çocuğun önünde diz çöktü.
Çocuk Dev'e gülümsedi ve ona dedi ki: "Beni bir zamanlar kendi bahçende oynatmıştın; bugün sen de benimle birlikte benim bahçeme geleceksin; o bahçe Cennet'tir."
O öğleden sonra çocuklar koşarak bahçeye girdiklerinde Dev'i ağacın altında, bembeyaz çiçeklere bürünmüş hâlde ölü buldular.
Üç soru, tek metin.
Cevapları seç, sonra kontrol et. Sorular bu metin için özgün yazıldı.