Bremen Mızıkacıları
Sahipleri tarafından atılan yaşlı bir eşek, bir tazı, bir kedi ve bir horozun Bremen'e giderken bir haydut evini nasıl ele geçirdiklerini anlatan masal.
01Bremen Mızıkacıları
Bir adamın bir eşeği vardı. Bu eşek, yıllar yılı yorulmadan buğday çuvallarını değirmene taşımıştı; ama artık gücü tükeniyor, işe her geçen gün daha az yarıyordu. Bunun üzerine efendisi, onun yemini nasıl tasarruf edebileceğini düşünmeye başladı. Eşek ise işlerin iyiye gitmediğini görünce kaçtı ve Bremen yoluna düştü. "Orada kesinlikle şehir mızıkacısı olabilirim," diye düşündü. Biraz yol gittikten sonra yolun kenarında yatan bir tazı buldu; koşmaktan yorulmuş biri gibi soluk soluğaydı. "Neden böyle soluyorsun, koca adam?" diye sordu eşek.
"Ah," diye cevap verdi tazı, "yaşlandım, her gün daha çok güçten düşüyorum, artık ava çıkamıyorum. Efendim beni öldürmek istedi, ben de kaçtım; ama şimdi ekmeğimi nasıl kazanacağım?"
"Sana bir şey söyleyeyim," dedi eşek, "ben Bremen'e gidiyorum, orada şehir mızıkacısı olacağım. Sen de benimle gel, kendine bir mızıkacılık işi bul. Ben lavta çalarım, sen de davul çalarsın."
Tazı kabul etti ve birlikte yola devam ettiler.
Çok geçmeden patikanın üstünde oturan bir kedi gördüler; yüzü üç günlük yağmur gibi asıktı. "Ee, yaşlı kurt, sana ne oldu böyle?" diye sordu eşek.
"Boynu tehlikede olan kimse neşeli olabilir mi?" diye cevap verdi kedi. "Yaşlandım, dişlerim köreldi, fareleri aramaktansa ocağın başında oturup yün eğirmeyi tercih ediyorum. Hanımım beni suya atıp boğmak istedi, ben de kaçtım. Ama şimdi iyi bir akıl bulmak zor. Nereye gideyim?"
"Bizimle Bremen'e gel. Gece müziğinden anlarsın, şehir mızıkacısı olabilirsin."
Kedi bu fikri beğendi ve onlarla gitti. Sonra bu üç kaçak bir çiftlik avlusuna geldiler; orada horoz kapının üstünde oturmuş, var gücüyle ötüyordu. "Ötüşün insanın içine işliyor," dedi eşek. "Ne oldu?"
"Güzel hava olacağını müjdeledim, çünkü bugün Meryem Ana'nın İsa'nın küçük gömleklerini yıkayıp kurutmak istediği gün," dedi horoz; "ama pazar için misafirler gelecek, ev sahibi kadının hiç acıması yok. Aşçıya, yarın beni çorbada yemek istediğini söylemiş; bu akşam kafamı kesecekler. Ben de elimden geldiği kadar bağıra bağıra ötüyorum."
"Ah, ama ibikli," dedi eşek, "bizimle gelsen iyi edersin. Bremen'e gidiyoruz. Ölümden daha iyi bir şeyi her yerde bulursun. Güzel bir sesin var, birlikte müzik yaparsak bunun bir değeri olur!"
Horoz bu fikre razı oldu ve dördü birlikte yola koyuldu. Ama Bremen şehrine bir günde ulaşamadılar; akşam bir ormana geldiler ve geceyi orada geçirmeye karar verdiler. Eşekle tazı büyük bir ağacın altına yattılar, kedi ile horoz dallara yerleşti; horoz en tepeye uçtu, çünkü orası en güvenliydi. Uyumadan önce dört yana baktı ve uzakta küçük bir kıvılcımın yandığını gördü sandı; bunun üzerine arkadaşlarına, uzakta bir ev olması gerektiğini, çünkü bir ışık gördüğünü seslendi. Eşek, "Öyleyse kalkıp gitsek iyi olur, çünkü burası kötü bir barınak," dedi. Tazı da birkaç kemikle biraz etin kendisine iyi geleceğini düşündü!
Işığın olduğu yere doğru yürüdüler; ışık gittikçe parlıyor ve büyüyordu. Sonunda iyice aydınlık bir haydut evine geldiler. Eşek, en iri olarak pencereye gidip içeri baktı.
"Ne görüyorsun, kır atım?" diye sordu horoz. "Ne mi görüyorum?" dedi eşek; "yiyecek ve içecekle dolu bir sofra, etrafında eğlenen haydutlar." "Tam bize göre bir şey bu," dedi horoz. "Evet, evet; ah keşke orada olsaydık!" dedi eşek.
Bunun üzerine hayvanlar haydutları oradan nasıl kovacaklarını birlikte düşündüler ve sonunda bir plan buldular. Eşek ön ayaklarını pencerenin eşiğine koyacak, tazı eşeğin sırtına sıçrayacak, kedi tazının üstüne tırmanacak, en sonunda horoz uçup kedinin başına tünecekti.
Bu yapıldıktan sonra, verilen bir işaretle hep birlikte müzik yapmaya başladılar: eşek anırdı, tazı havladı, kedi miyavladı, horoz öttü; sonra cam şangırdayarak odaya daldılar! Bu korkunç gürültü karşısında haydutlar, bir hayalet girdiğini sanarak yerlerinden fırladılar ve dehşet içinde ormana kaçtılar. Dört arkadaş sofraya oturdu, kalanlarla gönüllerince doydular; bir ay oruç tutacaklarmış gibi yediler.
Dört mızıkacı işlerini bitirince ışığı söndürdüler ve her biri tabiatına uygun bir uyku yeri aradı. Eşek avluda samanların üstüne uzandı, tazı kapının arkasına, kedi ocağın başında sıcak küllerin yanına yattı, horoz da çatı kirişine tünedi. Uzun yürüyüşten yorgun oldukları için çabucak uyudular.
Gece yarısı geçtiğinde haydutlar uzaktan evlerinde artık ışık yanmadığını ve her şeyin sessiz göründüğünü gördüler. Reisleri, "Kendimizi bu kadar korkutmamalıydık," dedi ve içlerinden birine gidip evi kontrol etmesini emretti.
Gönderilen haydut her yerin sessiz olduğunu görünce mum yakmak için mutfağa girdi. Kedinin parlayan, ateşli gözlerini canlı kor sanarak onlara kibrit tuttu. Ama kedi bu şakadan hoşlanmadı, tıslayıp tırmalayarak yüzüne atıldı. Haydut dehşete kapıldı ve arka kapıya koştu; ama orada yatan tazı fırlayıp bacağını ısırdı. Samanlığın yanından avluya koşarken eşek de ona arka ayağıyla sert bir tekme attı. Gürültüyle uyanıp canlanan horoz da kirişten bağırdı: "Ü-ürü-üüü!"
Haydut olanca hızıyla reisinin yanına koştu ve dedi ki: "Ah, evde korkunç bir cadı oturuyor, bana tükürdü, uzun pençeleriyle yüzümü tırmaladı. Kapının önünde elinde bıçak olan bir adam duruyor, bacağıma sapladı. Avluda siyah bir canavar yatıyor, bana tahta bir sopayla vurdu. Yukarıda da çatıda hâkim oturuyor, 'O haylazı buraya getirin!' diye bağırdı. Ben de elimden geldiği kadar kaçtım."
Bundan sonra haydutlar bir daha eve girmeye cesaret edemediler. Dört Bremen mızıkacısı ise o evden öyle hoşnut kalmışlardı ki oradan bir daha ayrılmak istemediler. Bu hikâyeyi en son anlatanın ağzı hâlâ sıcaktır.
Üç soru, tek metin.
Cevapları seç, sonra kontrol et. Sorular bu metin için özgün yazıldı.