← Sadık Dost3080 kelime · ~15 dk
Kamu malı · Oscar Wilde · Masal

Sadık Dost

Su Sıçanı ve Florya arasındaki sohbetle başlayan anlatıda, dürüst bir bahçıvan olan Hans ile ona sürekli dostluktan bahseden bencil bir Değirmenci'nin ilişkisi ele alınmaktadır.

01Sadık Dost

Sadık Dost

BİR sabah yaşlı Su Sıçanı başını yuvasından dışarı çıkardı. Parlak, boncuk gibi gözleri, sert gri bıyıkları vardı; kuyruğu ise uzun, siyah bir lastik parçasına benziyordu. Küçük ördekler gölette bir sürü sarı kanarya gibi yüzüyor, gerçek kırmızı bacaklı, bembeyaz anneleri ise onlara suyun içinde nasıl amuda kalkılacağını öğretmeye çalışıyordu.

— Amuda kalkmayı öğrenemezseniz asla seçkin cemiyetlere giremezsiniz, diyordu onlara sürekli; arada bir de bunun nasıl yapıldığını gösteriyordu. Ama küçük ördekler ona hiç aldırış etmiyordu. O kadar gençtiler ki cemiyet içinde olmanın ne büyük bir avantaj olduğunu henüz bilmiyorlardı.

— Ne söz dinlemez çocuklar! diye bağırdı yaşlı Su Sıçanı; — Gerçekten boğulmayı hak ediyorlar.

— Hiç de değil, diye cevap verdi Ördek, — Herkes bir yerden başlamalı, ebeveynler de ne kadar sabırlı olsa azdır.

— Ah! Ben ebeveynlik duygularından hiç anlamam, dedi Su Sıçanı; — Aile babası değilim. Aslına bakarsanız hiç evlenmedim, evlenmeye de niyetim yok. Aşk kendi çapında iyidir ama dostluk çok daha yücedir. Doğrusu, dünyada sadık bir dostluktan daha asil ya da daha nadir bir şey tanımıyorum.

— Peki, sorması ayıp, size göre sadık bir dostun görevleri nelerdir? diye sordu yakınlardaki bir salkımsöğüt ağacında oturan ve konuşmaya kulak misafiri olan bir Florya.

— Evet, ben de tam bunu bilmek istiyorum, dedi Ördek ve çocuklarına iyi örnek olmak için göletin öbür ucuna yüzüp amuda kalktı.

— Ne aptalca bir soru! diye bağırdı Su Sıçanı. — Sadık dostumun bana sadık olmasını beklerim elbette.

— Peki ya siz karşılığında ne yapardınız? dedi küçük kuş, gümüşi bir dalın üzerinde sallanıp minik kanatlarını çırparak.

— Seni anlamıyorum, diye cevap verdi Su Sıçanı.

— Sana bu konuda bir hikâye anlatayım, dedi Florya.

— Hikâye benim hakkımda mı? diye sordu Su Sıçanı. — Öyleyse dinlerim, çünkü kurgu eserlere son derece düşkünümdür.

— Sana uygun düşüyor, diye cevap verdi Florya; aşağı uçup kıyıya kondu ve Sadık Dost'un hikâyesini anlattı.

— Bir varmış, bir yokmuş, dedi Florya, — Hans adında dürüst, küçük bir adam varmış.

— Çok seçkin biri miydi? diye sordu Su Sıçanı.

— Hayır, diye cevap verdi Florya, — İyilik dolu kalbi ve komik, yuvarlak, güleç yüzü dışında pek de seçkin biri sayılmazdı. Küçücük bir kulübede tek başına yaşar, her gün bahçesinde çalışırdı. Tüm civarda onunki kadar güzel bir bahçe yoktu. Orada hüsnüyusuflar, şebboylar, çobançantaları ve düğünçiçekleri yetişirdi. Şam gülleri ve sarı güller, eflatun ve altın rengi çiğdemler, mor ve beyaz menekşeler vardı. Aylar geçtikçe haseki küpeleri ve çayır çiçekleri, mercanköşk ve fesleğen, çuha çiçeği ve süsen, nergis ve karanfil sırasıyla açar; bir çiçek diğerinin yerini alır, böylece bakacak güzel şeyler ve koklayacak hoş kokular hiç eksik olmazdı.

Küçük Hans'ın pek çok arkadaşı vardı ama içlerinde en sadık olanı koca Değirmenci Hugh idi. Zengin Değirmenci, küçük Hans'a o kadar sadıktı ki, bahçesinin yanından geçerken duvardan sarkıp büyük bir çiçek demeti ya da bir avuç şifalı ot koparmadan, meyve mevsimiyse ceplerini erik ve kirazla doldurmadan asla gitmezdi.

— Gerçek dostların her şeyi ortak olmalı, derdi Değirmenci; küçük Hans da başını sallar, gülümser ve böylesine asil düşünceleri olan bir dostu olduğu için gurur duyardı.

Bazen komşular, değirmeninde depolanmış yüzlerce çuval unu, altı sağmal ineği ve koca bir yünlü koyun sürüsü olmasına rağmen zengin Değirmenci'nin küçük Hans'a karşılığında hiçbir şey vermemesini tuhaf bulurlardı; ama Hans bu tür şeylere hiç kafa yormazdı ve hiçbir şey ona, Değirmenci'nin gerçek dostluğun fedakârlığı üzerine söylediği o harika sözleri dinlemek kadar büyük bir keyif vermezdi.

Böylece küçük Hans bahçesinde çalışıp dururdu. İlkbahar, yaz ve sonbahar boyunca çok mutluydu; ama kış gelip de pazara götürecek meyvesi veya çiçeği kalmadığında, soğuktan ve açlıktan çok çeker, çoğu zaman akşam yemeği niyetine birkaç kuru armut veya birkaç sert fındıktan başka bir şey yemeden yatağa girmek zorunda kalırdı. Kışın ayrıca son derece yalnız kalırdı, çünkü Değirmenci o zamanlar onu hiç ziyarete gelmezdi.

— Kar devam ettiği sürece küçük Hans'ı görmeye gitmemin bir faydası yok, derdi Değirmenci karısına, — çünkü insanlar darda olduklarında yalnız bırakılmalıdırlar, ziyaretçilerle rahatsız edilmemelidirler. Dostluk hakkındaki fikrim en azından böyle ve haklı olduğuma eminim. Bu yüzden bahar gelene kadar bekleyeceğim, sonra onu ziyaret ederim; o da bana koca bir sepet çuhaçiçeği verebilir, bu da onu çok mutlu eder.

Büyük çam odunu ateşinin yanındaki rahat koltuğunda oturan Karısı, — Başkalarına karşı gerçekten çok düşüncelisin, diye cevap verdi; — gerçekten çok düşüncelisin. Senin dostluk üzerine konuşmanı dinlemek büyük bir zevk. Eminim rahibin kendisi bile, üç katlı bir evde yaşamasına ve serçe parmağına altın yüzük takmasına rağmen, senin kadar güzel şeyler söyleyemezdi.

— Peki, küçük Hans'ı buraya çağıramaz mıyız? dedi Değirmenci'nin en küçük oğlu. — Eğer zavallı Hans darda ise, lapamın yarısını ona veririm ve ona beyaz tavşanlarımı gösteririm.

— Ne kadar aptal bir çocuksun! diye bağırdı Değirmenci; — Seni okula göndermenin ne faydası var, gerçekten bilmiyorum. Hiçbir şey öğrenmiyor gibisin. Bak şimdi, eğer küçük Hans buraya gelirse ve bizim sıcak ateşimizi, güzel akşam yemeğimizi ve koca kırmızı şarap fıçımızı görürse, hasetlenebilir; haset ise çok korkunç bir şeydir ve herkesin huyunu bozar. Hans'ın huyunun bozulmasına kesinlikle izin vermeyeceğim. Ben onun en iyi dostuyum ve her zaman onu kollayacağım, herhangi bir günaha girmemesine dikkat edeceğim. Üstelik Hans buraya gelirse, benden veresiye un isteyebilir, bunu da yapamam. Un başka şeydir, dostluk başka şey; bunlar birbirine karıştırılmamalıdır. Baksana, kelimelerin yazılışları bile farklı ve bambaşka anlamlara geliyorlar. Bunu herkes görebilir.

Kendine büyük bir bardak sıcak bira dolduran Değirmenci'nin Karısı, — Ne kadar güzel konuşuyorsun! dedi; — gerçekten uykum geldi. Tıpkı kilisedeymişim gibi hissediyorum.

— Pek çok kişi iyi davranır, diye cevap verdi Değirmenci; — ama çok az kişi iyi konuşur, bu da konuşmanın ikisi arasında çok daha zor ve çok daha asil bir şey olduğunu gösterir; ve masanın öbür ucundaki küçük oğluna sertçe baktı; çocuk kendinden o kadar utandı ki başını öne eğdi, kıpkırmızı kesildi ve çayının içine ağlamaya başladı. Ancak o kadar küçüktü ki onu mazur görmelisiniz.

— Hikâyenin sonu bu mu? diye sordu Su Sıçanı.

— Elbette hayır, diye cevap verdi Ketenkuşu, — bu sadece başlangıcı.

"Öyleyse çağın epey gerisinde kalmışsınız," dedi Su Sıçanı. "Bugünlerde her iyi hikâyeci söze sondan başlar, sonra başa döner ve ortasıyla bitirir. Yeni yöntem bu. Geçen gün göletin etrafında genç bir adamla yürüyen bir eleştirmenden duydum her şeyi. Meseleyi uzun uzadıya anlattı; eminim haklıydı çünkü mavi gözlükleri ve kel bir kafası vardı, ne zaman genç adam bir şey söyleyecek olsa hep 'Peh!' diye cevap veriyordu. Ama lütfen hikâyenize devam edin. Değirmenci'yi pek sevdim. Bende de her türlü ulvi his mevcuttur, bu yüzden aramızda büyük bir yakınlık var."

"Şey," dedi Saka Kuşu, bir o bacağının bir bu bacağının üzerinde zıplayarak, "kış biter bitmez ve çuha çiçekleri soluk sarı yıldızlarını açmaya başlar başlamaz, değirmenci karısına gidip küçük Hans'ı göreceğini söyledi.

"— Ah, ne kadar da yufka yüreklisin!" diye haykırdı karısı; "Her zaman başkalarını düşünürsün. Çiçekler için yanına büyük sepeti almayı da unutma."

"Böylece Değirmenci, yel değirmeninin kanatlarını güçlü bir demir zincirle birbirine bağladı ve kolunda sepetiyle tepeden aşağı indi.

"— Günaydın, küçük Hans," dedi Değirmenci.

"— Günaydın," dedi Hans, beline yaslanmış, ağzı kulaklarında gülümseyerek.

"— Bütün kışı nasıl geçirdin bakalım?" dedi Değirmenci.

"— Şey, doğrusu," diye atıldı Hans, "sormanız çok nazikçe, gerçekten çok nazikçe. Korkarım biraz zor zamanlar geçirdim ama artık bahar geldi, çok mutluyum ve bütün çiçeklerim de gayet iyi durumda."

"— Kış boyunca senden sık sık bahsettik Hans," dedi Değirmenci, "ne yaptığını merak ettik."

"— Çok naziksiniz," dedi Hans; "Beni unuttuğunuzdan korkmaya başlamıştım."

"— Hans, sana şaşıyorum," dedi Değirmenci; "dostluk asla unutmaz. Dostluğun harika yanı da budur ama korkarım sen hayatın şiirselliğini anlamıyorsun. Bu arada, çuha çiçeklerin ne kadar da güzel görünüyor!"

"— Gerçekten çok güzeller," dedi Hans, "bu kadar çok çiçeğim olduğu için çok şanslıyım. Onları pazara götürüp Belediye Başkanı'nın kızına satacağım ve o parayla el arabamı geri alacağım."

"— El arabanı geri mi alacaksın? Onu sattığını söylemiyorsun herhalde? Ne kadar da aptalca bir iş!"

"— Şey, aslında," dedi Hans, "mecbur kaldım. Görüyorsunuz ya, kış benim için çok kötü geçti ve ekmek alacak hiç param kalmamıştı. Ben de önce bayramlık ceketimin gümüş düğmelerini sattım, sonra gümüş zincirimi sattım, sonra büyük pipomu sattım ve en sonunda da el arabamı sattım. Ama şimdi hepsini geri alacağım."

"— Hans," dedi Değirmenci, "sana kendi el arabamı vereceğim. Pek iyi durumda değil; hatta bir tarafı yok ve tekerlek parmaklıklarında bir sorun var; ama buna rağmen onu sana vereceğim. Bunun çok cömertçe bir davranış olduğunu biliyorum, pek çok kişi ondan ayrıldığım için benim son derece budala olduğumu düşünecektir ama ben dünyanın geri kalanı gibi değilim. Bence cömertlik dostluğun özüdür, üstelik kendime yeni bir el arabası aldım. Evet, gönlünü ferah tut, sana el arabamı vereceğim."

"— Ah, gerçekten çok cömertsiniz," dedi küçük Hans ve o komik, yuvarlak yüzü sevinçten parladı. "Evde bir tahtam var, onu kolayca tamir edebilirim."

"Tahta bir kalas mı!" dedi Değirmenci; "Bak bu tam da ahırımın çatısı için istediğim şey. Çatıda kocaman bir delik var, eğer onu kapatmazsam bütün mısırlar nemlenecek. Bahsetmen ne büyük şans! Bir iyiliğin her zaman bir başkasını doğurması ne kadar da dikkate değer. Ben sana el arabamı verdim, şimdi de sen bana kalasını vereceksin. Elbette el arabası kalastan çok daha değerlidir ama gerçek dostluk böyle şeylere asla dikkat etmez. Lütfen hemen getir de bugün hemen ahırımın işine koyulayım."

"Elbette," diye bağırdı küçük Hans ve kulübeye koşup kalası dışarı sürükledi.

"Pek de büyük bir kalas değilmiş," dedi Değirmenci kalasa bakarak; "korkarım ahırımın çatısını onardıktan sonra senin el arabasını onarman için geriye bir şey kalmayacak; ama tabii bu benim suçum değil. Şimdi, sana el arabamı verdiğime göre, eminim sen de karşılığında bana biraz çiçek vermek istersin. İşte sepet, sakın unutma, ağzına kadar doldur."

"Ağzına kadar mı?" dedi küçük Hans biraz üzülerek; çünkü sepet gerçekten çok büyüktü ve eğer onu doldurursa pazara götürecek hiç çiçeği kalmayacağını, oysa gümüş düğmelerini geri almayı çok istediğini biliyordu.

"Şey, doğrusu," diye cevap verdi Değirmenci, "sana el arabamı vermişken, senden birkaç çiçek istemenin çok bir şey olduğunu sanmıyorum. Yanılıyor olabilirim ama dostluğun, gerçek dostluğun, her türlü bencillikten tamamen uzak olduğunu düşünürdüm."

"Canım dostum, en iyi dostum," diye bağırdı küçük Hans, "bahçemdeki bütün çiçekler feda olsun sana. Senin iyi düşüncelerine sahip olmayı, gümüş düğmelerime sahip olmaya her zaman tercih ederim;" ve koşup bütün o güzelim çuhaçiçeklerini kopardı, Değirmenci'nin sepetini doldurdu.

"Hoşça kal küçük Hans," dedi Değirmenci, omzunda kalas, elinde koca sepetle tepeden yukarı çıkarken.

"Hoşça kal," dedi küçük Hans ve el arabası için o kadar mutluydu ki neşeyle toprağı kazmaya başladı.

Ertesi gün verandanın duvarına hanımellerini çivilerken, yoldan Değirmenci'nin kendisine seslendiğini duydu. Merdivenden atlayıp bahçeye doğru koştu ve duvarın üzerinden baktı.

Değirmenci, sırtında koca bir un çuvalıyla oradaydı.

"Sevgili küçük Hans," dedi Değirmenci, "bu un çuvalını benim için pazara götürür müsün?"

"Ah, çok üzgünüm," dedi Hans, "ama bugün gerçekten çok işim var. Bütün sarmaşıkları çivilemem, bütün çiçekleri sulamam ve bütün çimleri silindirle düzeltmem gerekiyor."

"Şey, doğrusu," dedi Değirmenci, "sana el arabamı vereceğimi düşünürsek, reddetmen pek dostça gelmedi bana."

"Ah, öyle söyleme," diye bağırdı küçük Hans, "dünyada hiçbir şey için dostça davranmamazlık etmem;" ve kasketini almak için içeri koştu, koca çuval omuzlarında yola koyuldu.

Çok sıcak bir gündü, yol korkunç derecede tozuyordu ve Hans altıncı mil taşına varmadan o kadar yorulmuştu ki oturup dinlenmek zorunda kaldı. Yine de cesurca devam etti ve sonunda pazara ulaştı. Orada bir süre bekledikten sonra un çuvalını çok iyi bir fiyata sattı ve hemen eve döndü; çünkü çok geç kalırsa yolda soyguncularla karşılaşmaktan korkuyordu.

"Kesinlikle zor bir gün oldu," dedi küçük Hans yatarken kendi kendine, "ama Değirmenci'yi reddetmediğim için mutluyum; çünkü o benim en iyi dostum ve üstelik bana el arabasını verecek."

Ertesi sabah erkenden Değirmenci, bir çuval unun parasını almak için aşağı geldi ama küçük Hans o kadar yorgundu ki hâlâ yataktaydı.

— Vallahi, dedi Değirmenci, çok tembelsin. Doğrusu, sana el arabamı vereceğimi düşünürsek, bence daha çok çalışmalısın. Miskinlik büyük günahtır ve hiçbir arkadaşımın miskin ya da uyuşuk olmasından kesinlikle hoşlanmam. Sana böyle açık konuştuğum için kusuruma bakma. Elbette arkadaşın olmasaydım böyle bir şeyi hayal bile etmezdim. Ama insan tam olarak ne düşündüğünü söyleyemeyecekse arkadaşlığın ne anlamı var? Herkes hoş şeyler söyleyip yaranmaya ve dalkavukluk etmeye çalışabilir ama gerçek bir dost her zaman nahoş şeyler söyler ve acı vermekten çekinmez. Hatta gerçekten samimi bir dostsa bunu tercih eder, çünkü o zaman iyilik yaptığını bilir.

— Çok üzgünüm, dedi küçük Hans gözlerini ovuşturup gece külahını çıkararak, ama o kadar yorgundum ki biraz yatakta uzanıp kuşların cıvıltısını dinleyeyim dedim. Biliyor musun, kuşların ötüşünü duyduktan sonra her zaman daha iyi çalışırım?

— Eh, buna sevindim, dedi Değirmenci, küçük Hans'ın sırtına vurarak, çünkü giyinir giyinmez değirmene gelip benim için ahırın çatısını onarmanı istiyorum.

Zavallı küçük Hans bahçesine gidip çalışmayı çok istiyordu, çünkü çiçekleri iki gündür sulanmamıştı; ama Değirmenci ona karşı çok iyi bir dost olduğu için onu geri çevirmek istemedi.

— Meşgul olduğumu söylersem sence arkadaşlığa sığmaz mı? diye sordu mahcup ve ürkek bir sesle.

— Şey, doğrusu, diye cevap verdi Değirmenci, sana el arabamı vereceğimi düşünürsek bunun senden istenmeyecek kadar büyük bir şey olduğunu sanmıyorum; ama tabii reddedersen gider kendim yaparım.

— Ah! Asla olmaz, diye bağırdı küçük Hans; yataktan fırladı, giyindi ve ahıra gitti.

Bütün gün, gün batımına kadar orada çalıştı ve gün batımında Değirmenci işlerin nasıl gittiğini görmeye geldi.

— Çatıdaki deliği onardın mı bakalım, küçük Hans? diye seslendi Değirmenci neşeli bir sesle.

— Tamamen onarıldı, diye cevap verdi küçük Hans merdivenden inerken.

— Ah! dedi Değirmenci, başkaları için yapılan iş kadar keyiflisi yoktur.

— Sizin konuşmalarınızı dinlemek kesinlikle büyük bir ayrıcalık, diye cevap verdi küçük Hans oturup alnını silerek, çok büyük bir ayrıcalık. Ama korkarım hiçbir zaman sizin sahip olduğunuz o güzel fikirlere sahip olamayacağım.

— Ah! Onlar sana da gelecek, dedi Değirmenci, ama daha çok çabalamalısın. Şu an sadece arkadaşlığın pratiğine sahipsin; bir gün teorisine de sahip olacaksın.

— Gerçekten olacağımı düşünüyor musunuz? diye sordu küçük Hans.

— Hiç şüphem yok, diye cevap verdi Değirmenci; ama madem çatıyı onardın, artık eve gidip dinlensen iyi olur, çünkü yarın koyunlarımı dağa götürmeni istiyorum.

Zavallı küçük Hans buna bir şey demeye korktu ve ertesi sabah erkenden Değirmenci koyunlarını kulübeye getirdi, Hans da onlarla birlikte dağın yolunu tuttu. Oraya gidip dönmesi bütün gününü aldı; geri döndüğünde o kadar yorgundu ki sandalyesinde uyuyakaldı ve gün iyice aydınlanana kadar uyanmadı.

— Bahçemde ne kadar da keyifli vakit geçireceğim, dedi ve hemen işe koyuldu.

Ama her nasılsa çiçeklerine hiç bakamıyordu, çünkü dostu Değirmenci sürekli yanına geliyor ve onu uzun ayak işlerine gönderiyor ya da değirmende kendisine yardım etmesini sağlıyordu. Küçük Hans zaman zaman çok üzülüyordu, çünkü çiçeklerinin kendilerini unuttuğunu sanmasından korkuyordu; ama Değirmenci’nin en iyi dostu olduğu düşüncesiyle kendini teselli ediyordu. — Üstelik, derdi, — bana el arabasını verecek, bu da tam bir cömertlik örneği.

Böylece küçük Hans Değirmenci için çalışıp durdu; Değirmenci de dostluk üzerine her türlü güzel sözü söylüyor, Hans da çok iyi bir öğrenci olduğu için bunları bir deftere not ediyor ve geceleri tekrar tekrar okuyordu.

Derken bir akşam küçük Hans şöminesinin başında otururken kapı sertçe vuruldu. Çok fırtınalı bir geceydi; rüzgâr evin etrafında öyle korkunç esiyor ve uğulduyordu ki, Hans önce bunun sadece fırtına olduğunu sandı. Ama kapı ikinci kez, sonra da diğerlerinden daha yüksek sesle üçüncü kez vuruldu.

— Zavallı bir yolcu olmalı, dedi küçük Hans kendi kendine ve kapıya koştu.

Orada, bir elinde fener, diğerinde koca bir sopa ile Değirmenci duruyordu.

— Sevgili küçük Hans, diye bağırdı Değirmenci, — başım büyük dertte. Küçük oğlum merdivenden düşüp yaralandı, ben de Doktora gidiyorum. Ama o kadar uzakta oturuyor ki ve gece o kadar kötü ki, benim yerime senin gitmen çok daha iyi olur diye düşündüm. Biliyorsun sana el arabamı vereceğim, bu yüzden karşılığında senin de benim için bir şeyler yapman hakkaniyetli olur.

— Elbette, diye bağırdı küçük Hans, — bana gelmeni bir iltifat sayarım ve hemen yola çıkarım. Ama fenerini bana ödünç vermelisin, çünkü gece o kadar karanlık ki hendeğe düşmekten korkuyorum.

— Çok üzgünüm, diye cevap verdi Değirmenci, — ama bu benim yeni fenerim, başına bir şey gelirse benim için büyük bir kayıp olur.

— Pekâlâ, boş ver, onsuz da yaparım, diye bağırdı küçük Hans; koca kürk paltosunu ve sıcak tutan al başlığını indirdi, boynuna bir atkı doladı ve yola koyuldu.

Ne korkunç bir fırtınaydı! Gece o kadar karanlıktı ki küçük Hans önünü zor görüyordu, rüzgâr o kadar şiddetliydi ki ayakta güçlükle durabiliyordu. Yine de çok cesurdu ve yaklaşık üç saat yürüdükten sonra Doktorun evine varıp kapıyı çaldı.

— Kim o? diye bağırdı Doktor, başını yatak odasının penceresinden dışarı uzatarak.

— Küçük Hans, Doktor Bey.

— Ne istiyorsun, küçük Hans?

— Değirmenci’nin oğlu merdivenden düşüp yaralandı, Değirmenci hemen gelmenizi istiyor.

— Pekâlâ! dedi Doktor; atının, koca çizmelerinin ve fenerinin getirilmesini emretti, aşağı indi ve küçük Hans arkasından ağır adımlarla yürürken Değirmenci’nin evine doğru atını sürdü.

Ama fırtına gittikçe şiddetlendi, yağmur bardaktan boşalırcasına yağmaya başladı; küçük Hans nereye gittiğini göremiyor, ata yetişemiyordu. Sonunda yolunu kaybetti ve derin çukurlarla dolu olduğu için çok tehlikeli bir yer olan fundalıkta kayboldu; zavallı küçük Hans orada boğuldu. Cesedi ertesi gün bazı çobanlar tarafından büyük bir su birikintisinde yüzerken bulundu ve onlar tarafından kulübeye geri getirildi.

Çok sevildiği için herkes küçük Hans’ın cenazesine gitti ve en büyük yası Değirmenci tuttu.

—Onun en iyi dostu olduğum için, dedi Değirmenci, en iyi yerin benim olması gayet adil; böylece uzun siyah bir pelerin içinde cenaze alayının en önünde yürüdü ve ikide bir büyük bir cep mendiliyle gözlerini sildi.

—Küçük Hans herkes için gerçekten büyük bir kayıp, dedi Demirci, cenaze bittiğinde ve hepsi handa rahatça oturmuş, baharatlı şarap içip tatlı çörekler yerken.

—En azından benim için büyük bir kayıp, diye cevap verdi Değirmenci; baksanıza, el arabamı neredeyse ona vermiştim, şimdi onunla ne yapacağımı gerçekten bilmiyorum. Evde çok ayağıma dolanıyor, üstelik o kadar bakımsız ki satsam hiçbir şey etmez. Bir daha bir şey vermemeye kesinlikle dikkat edeceğim. İnsan cömertliğinin cezasını hep çekiyor.

—Eee? dedi Su Sıçanı, uzun bir sessizlikten sonra.

—Eee, bu kadar, sonu bu, dedi Ketenkuşu.

—Peki Değirmenci'ye ne oldu? diye sordu Su Sıçanı.

—Ah! Gerçekten bilmiyorum, diye yanıtladı Ketenkuşu; ve emin ol ki umurumda da değil.

—O halde doğanda hiç sempati olmadığı gün gibi ortada, dedi Su Sıçanı.

—Korkarım hikâyenin kıssadan hissesini pek anlamadın, diye belirtti Ketenkuşu.

—Neyini? diye çığlık attı Su Sıçanı.

—Kıssadan hissesini.

—Hikâyenin bir kıssadan hissesi olduğunu mu söylemek istiyorsun?

—Elbette, dedi Ketenkuşu.

—Bak sen şu işe, dedi Su Sıçanı, çok öfkeli bir tavırla, bence bunu bana başlamadan önce söylemeliydin. Öyle yapsaydın, seni kesinlikle dinlemezdim; hatta eleştirmen gibi "Peh" derdim. Yine de şimdi diyebilirim; böylece var gücüyle "Peh" diye bağırdı, kuyruğunu bir kez salladı ve yuvasına geri döndü.

—Peki Su Sıçanı'nı nasıl buldun? diye sordu birkaç dakika sonra yüzerek gelen Ördek. Birçok iyi yanı var ama kendi adıma konuşacak olursam, bir annelik şefkatine sahibim ve müzmin bir bekara gözlerim dolmadan asla bakamam.

—Onu kızdırdığımdan biraz korkuyorum, diye cevap verdi Ketenkuşu. Aslında ona kıssadan hissesi olan bir hikâye anlattım.

—Ah! Bu her zaman yapılması çok tehlikeli bir şeydir, dedi Ördek.

Ve ben de ona tamamen katılıyorum.

— Metin sonu —3080 kelime · Tam metin
Anlama kontrolü

Üç soru, tek metin.

Cevapları seç, sonra kontrol et. Sorular bu metin için özgün yazıldı.

1. Hans, kışın aç kalmamak için en son hangi eşyasını satmıştır?
2. Hans'ın ölümünden sonra Değirmenci'nin en büyük şikâyeti nedir?
3. Hikâyenin ana düşüncesi aşağıdakilerden hangisidir?
4. Metnin çerçeve anlatısında Hans'ın hikâyesini kim anlatmaktadır?

Kitaplık · Metin kamu malıdır; kaynak ve lisans bilgisi okuyucunun altında yer alır.